تو نمی دانستی ؟ از همان روزی که رفتی؛از همان شب نقش تو در قاب بی فروغ ديده ی من لب طاقچه ی ساکت دل؛ مهمان شد تو نمی دانستی؟ نقش تو در دیده و یا در دل من چیزی نیست چون رد گل؛ پر پروانه؛ یا بافه ی دود که نسیمی ببرد آنرا زود نقش تو در دیده ویا در دل من؛ سوختن است خبر ثبت و یامحو یک خاطره نیست قصه ی حبس قناری و پرپر زدن است مرگ یک زیستن است درد هجران من و خنده ی تو آسان نیست با نگاهی؛ گاهی از سر لطف؛ دل مداوا نشود بغض من کمتر از دمدمه ی ابر بهاران نیست درد من را غیر باز آمدنت درمان نیست ۲۰/۶/۱۳۸۸

کودکان؛ آی عاصيان، تلخکامکان بی بهره گان از خانمان؛آی طفلکان شاید فردا بسیار بخوانيد ، يابشنوید از همگان؛ در همه جا؛ در هر زمان در کوی و برزن؛ در همه شهر و دیار این جهان، در دیر، در مسجد، در آتشگهان؛ در قصه؛ درشعر در رمان: « قصه ی ما و سادگی؛ دانائی و پرمایگی حماسه ی آزادگی؛ غمخوارگی؛ دلدادگی یا وحدت و برادری؛ برابریِ بشری!» هیهات، که ین همه افسانه است؛ گوش نسپرید؛ دل به افسون افسانه ندهید. ما رهروانِ صد کوره راه بودیم؛ چراغ فکر هامان خاموش؛

تا طلوع نگاهت، در پس افق بی اعتنائی، پدیدار شد ابر دیدگانم باریدن گرفت، و اکنون سیلاب درد، در جانم می پیچد. انبوه کلاغان، که در نبودنت، در خیال خود تا همیشه با ما هم آشیان می شوند منقار به زخم جانکاهم می زنند. ما ماندیم و باران بی امان و سیلاب درد، ما ماندیم و رخسار زرد. ما ماندیم و کلاغان ناآشنای هم آشیان. با یاد نگاهی، و اینک آهی جانسوز در نبودنت ای آغاز بی پایان .... شاپرک ۱۰/۴/۱۳۸۸

آئینه ای دربرابرم،

نقش پائیز در آن پیداست:

اشکِ من، بارانِ بی شمار

آهِ سردم، همچو بادِ بیقرار

بغض هایم، ابرهایِ ماندگار

شعرهایم،

واژه واژه،

برگ برگ،

بازتابی از خزانِ پُر زِ رنگ.

پائیز ۱۳۸۸ شاپرک

آب روان بودم، بسترِ رود و جویباران تا دریا، جولان گاهم؛ مانده-آبِ تالابِ پلشتی شدن تا کی؟ عقاب آسمان بودم، پهنه یِ بیکران آبی و ستیغِ کوه، ماءوایم؛ با کرکس و کلاغ و جغد سرکردن تا کی؟ پلنگ کوهساران بودم، همآورد شیر و هم رزم ببر؛ با تازی و شغال و سگ، هم آشیان شدن تا کی؟ شاپرک - مرداد ۱۳۸۹

از راه گذشتی و طائر قلبم از دام برست

از ما گسستی و پرتو شوقت از بام گذشت

زنهار ترا چگونه طی شودت آن دمی ز عمر

که بی شعله ی وصل و باده و جام گذشت؟

شاپرک - دی ماه ۱۳۸۹